Even helemaal niets - Deel 2

Daar zijn we weer! Na een kort intermezzo over de Summit Challenge, kunnen we weer terug naar onze vakantie. Ik zal in deze blog schrijven over twee mooie locaties die we toen bezocht hebben, waar ik nog met plezier aan terug denk.

Mueller Hut Als eerste een hut die al een lange tijd op ons wensenlijstje stond: de Mueller Hut. Deze ligt midden in de bergen, dus de uitzichten beloven goed te worden! Je moet er alleen wel wat moeite voor doen: je moet in 5 kilometer zo'n 1100 hoogtemeters maken. Na een paar honderd horizontale meters moet je al meteen aan de bak. Op dat moment beginnen de traptreden richting de Sealy Tarns, wat een mooi uitzichtpunt op de vallei is. De cijfers verschillen een beetje per bron, maar er wordt gezegd dat het zo'n 2200 traptreden zijn om hier te komen. En dat is dan nog maar het begin van de route naar de hut!

Sealy Tarns: een mooie halfway point.

Vanaf Sealy Tarns ben je klaar met de trappen, maar dat betekent niet dat het makkelijker wordt. Vanaf hier moet je grotendeels zelf je pad vinden, recht de berg omhoog. Er staan gelukkig wel wat paaltjes die je richting geven.

Toen we verder liepen richting de hut, lagen de bergen nog in de wolken. Je kon dus eigenlijk niks van de mooie uitzichten zien. De hele reden dat we hiernaartoe gingen! Gelukkig begon het precies op te klaren toen we op de bergkam aankwamen. Tijd om te genieten van alle besneeuwde bergtoppen om ons heen. Vanaf hier was het nog een relatief kort stukje tot aan de hut, waarbij we aan het einde nog een stukje door de sneeuw moesten.

Je moet er wel een beetje moeite voor doen om in een iconische hut te slapen.

Edmund Hillary's eerste beklimming We waren sneller boven dan we hadden verwacht, en daarom hadden we nog genoeg tijd over om een beetje rondom de hut te kijken. Achter de hut kun je namelijk nog een bergtop beklimmen. Dat klonk als een goede missie om de middaguren te vullen. Dit was geen officiële route meer, je moest je eigen weg zien te vinden over de grote rotsblokken. Het was even werken, maar we werden beloond met mooie uitzichten én een leuk feitje!

Verscholen achter de wolken op de linker foto: de top van Mount Cook, de hoogste berg van Nieuw-Zeeland.

Eenmaal boven op de top van de berg kwam de hutbeheerder er toevallig ook net aan. En hij vertelde ons het volgende coole feitje: deze bergtop was de eerste piek die Sir Edmund Hillary had beklommen! Vanaf dat moment besloot hij om mountaineer te worden. Een historische plek dus ;-). Toen we eenmaal beneden weer terug in de hut kwamen, zagen we dat Edmund Hillary deze hut zelfs nog geopend heeft! En dan nog een interessant feitje over de hut: dit is ondertussen al de vijfde versie van deze hut, omdat ze in dit onherbergzame gebied vaak schade oplopen. Deze huidige hut is toevallig als prefab gebouwd in Gore, vlakbij Lumsden! Vervolgens is de hut in héél veel delen naar boven gevlogen om daar weer in elkaar te zetten.

Dit maakt het extra leuk om in de Mueller Hut te slapen.

French Ridge Hut Een weekje na ons Mueller Hut-avontuur waren onze benen wel weer genoeg hersteld. Tijd voor een nieuwe, steile klim naar een vette berghut! Nu stond de French Ridge Hut op de planning. Deze ligt in de buurt van Mount Aspiring, de enige berg boven de 3000 meter die buiten de centrale Alpenregio ligt. Het is ongeveer 17 kilometer lopen en het kostte ons zo'n 7 uur om deze afstand af te leggen. De eerste 4 uren zijn relatief vlak en daarmee kom je qua kilometers al super dichtbij de hut. Echter, de laatste 3 kilometer ga je super steil omhoog (ongeveer 1000 meter) zonder dat er echt een pad is. Je moet met handen en voeten klauteren over stenen en boomstronken. Deze laatste 3 kilometer kostte ons dan ook zo'n 3 uur! Na 4 uren huppelen in de vallei en 3 uren strijden op de berg, kwamen we eindelijk aan in de hut.

Meestal zie je op instagram van die mooie perfecte plaatjes. Maar de realiteit: helemaal goor en bezweet aankomen bij de hut met een rode kop als een tomaat!

Toen we aankwamen in de hut, zaten er al twee mannen. Zij deden het rustig aan en bleven twee nachten in de hut slapen. Die dag hoefden ze dus lekker niets te doen. Dan zit je bij de French Ridge Hut op de goede plek: je komt hierheen voor (wederom) de prachtige uitzichten op de bergen en gletsjers om je heen. Alhoewel... toen wij aankwamen begon het snel slecht weer te worden en alles begon dicht te trekken. Er viel niet veel meer te zien..

We komen hier voor de uitzichten, die langzaam verdwenen...

Nu we de hele middag met zijn vieren in de hut zaten, hebben we gezellig met elkaar gekletst. Het toeval wil dat deze mannen eigenlijk Nederlands waren, maar van kinds af aan altijd in het buitenland hebben gewoond. Ze spreken nog wel een beetje Nederlands, en ze vonden het leuk om dat een beetje te onderhouden met ons. Zo hebben we de hele dag in het Nederlands gekletst over van alles en nog wat, heel grappig!

Radiocommunicatie In de bergen heb je niet vaak bereik met je telefoon. Even het weer checken gaat dus niet echt. Daarom wordt elke avond het weerbericht doorgegeven via de hutradio. Ik kreeg de nobele taak om dit telefoontje op te nemen. Ik moest alle namen van de aanwezigen doorgeven en ontving het weerbericht voor de volgende dag.

"Sigrid here. Over."

Helaas zou het de volgende dag ook de hele dag regenen, wat wel spannend zou zijn voor de afdeling (die was steil met rotsblokken en boomstronken, remember?). Lichtelijk gespannen ging ik slapen, om wakker te worden in de mistige bergen. Helaas, het weerbericht zal wel kloppen :P.

Tot het tijd was om de deur uit te gaan! Boven alle verwachtingen en voorspellingen begonnen de wolken open te trekken. Naarmate we verder daalden, zagen we steeds meer. De zon brak zelfs door: we moesten ons insmeren en we kregen het nog warm ook. Wat een geluk! Zo zijn we dus, na een inspannende afdaling, heerlijk relaxt terug naar de auto gelopen. Wederom hebben we een iconische hut kunnen afvinken.

Bij een iconische hut hoort natuurlijk ook een iconische wc.

Op naar een nieuw hoofdstuk En toen was het zover. De vrijheid begon aan zijn einde te komen, maar dat vonden we niet erg. We gingen nu op weg naar ons nieuwe hoofdstuk, onze nieuwe stad: Christchurch. In twee dagen reden we nu ons nieuwe leven tegemoet.