Even helemaal niets - Deel 1

Vakantie, vakantie, en nog eens vakantie

En toen was het zover! We hadden geen werk meer, geen huis en rekeningen meer om te betalen.. We konden niets anders doen dan lekker vakantie vieren. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen. We hadden met opzet weinig gepland, zodat we gewoon de zon konden volgen. Want als men denkt dat het weer in Nederland wisselvallig kan zijn, dan is men nog niet in NZ geweest :P.

Dit was de eerst keer dat we in het hoogseizoen op vakantie gingen. Nou, dat hebben we geweten. Het leek mij eerst leuk om de eerste nacht nog in de buurt van Queenstown of Wanaka te overnachten, maar alles was volledig volgeboekt, of onbetaalbaar ($2000 voor een nacht). Daardoor moesten we op de dag van ons vertrek uit Lumsden meteen al meters maken: 6 uur rijden naar de West Coast, waar de dichtstbijzijnde betaalbare camping lag.

Het was geen straf om in de groene West Coast onze vakantie te beginnen.

De vrijheid was nu eindelijk aangebroken. We wilden ongeveer een maandje reizen voor we in Christchurch aan zouden komen. We hadden grootste plannen bedacht, wat zouden we wel niet allemaal kunnen doen met zoveel vrije dagen? Bikepacking, multiple day hikes: ideeën genoeg. Maar we kwamen er al snel achter dat onze lichamen toch ook wel even wat rust konden gebruiken. Dus in plaats van alleen maar actie en avontuur, begonnen we ook met vooral wat dagjes strand, hangen in cafeetjes en series kijken op de laptop.

Op vakantie in Nieuw-Zeeland? Dan gaan we lekker series kijken in bed :P.

Angelus Hut Maar niet getreurd, we hadden ook zeker coole tripjes op de planning staan. Als eerste was Angelus Hut aan de beurt. Dit ligt in het nationale park Nelson Lakes, een natuurgebied waar wij nog nooit geweest waren. Super leuk om hier dus op ontdekkingstocht te gaan. De hut ligt op 1650 meter hoogte aan een bergmeer. Hier kun je komen via de toeristische route of via de moeilijke route. Drie kaar raden welke route wij genomen hebben ;-). En omdat je niet alle hutten op de route vooraf kunt boeken, besloten wij om onze tent mee te nemen en daarin te slapen. Genoeg ingrediënten voor wat avontuur!

De eerste dag begon makkelijk: drie uurtjes langs een meer lopen. Even lekker inkomen met onze zware backpacks dus. Vlak naast de hut kon je kamperen, en dat was een heel leuk plekje met zelfs nog een oude open haard!

We vermoeden dat dit de restanten van een hut zijn.

Zo'n open haard is perfect voor een gezellig kampeeravondje, maar helaas besloten we toch maar snel onze tent in te kruipen. Het hele gebied wemelde namelijk van de sandflies! Dat zijn piepkleine vliegjes die je nooit met rust laten, je dwars door je kleding heen steken en dan enorm veel jeukende bulten achterlaten. Je kunt deet op doen, je kunt lange kleding aan doen, maar ze weten je altijd te vinden. In de ene minuut dat ik snel mijn sokken verwisselde kreeg ik zeven muggenbulten op mijn enkels.

Kamperen met uitzicht De volgende ochtend probeerden we dan ook maar zo snel mogelijk ons ontbijt weg te werken om onze weg voort te zetten. Er stond ons een flinke klim te wachten van zo'n 1200 meter. Een pittig dagje dus, maar we zouden worden beloond: op de volgende kampeerplaats wonen namelijk geen sandflies! Oh, en er waren natuurlijk mooie uitzichten :). Toen we aan kwamen, konden we nog uit bijna alle kampeerplaatsen kiezen. Uiteraard hebben wij een plekje pontificaal aan het meer gekozen.

Mooie uitzichten en geen sandlies: totally worth the climb!

Of geen uitzicht? Naarmate de avond vorderde begon de wind op te steken. Toen we eenmaal in de tent lagen, kwam ik er al snel achter dat er van slapen weinig zou komen. Het begon zo hard te waaien dat de tent continu aan het schudden was. En dan ook echt hard aan het schudden. Om je een idee te geven: de tent van onze buurman brak in stukken en de hut scheen ook heen en weer te bewegen. Zo hard dus. Ik vond het niet per se spannend, maar het maakte heel veel lawaai en ik schrok er ook steeds van, daardoor kon ik geen slaap vatten. Harmen was 's nachts ook nog even lekker in zijn onderbroek naar buiten gegaan om de tent extra goed vast te zetten. Het goede nieuws: de tent is redelijk stormproof. Het slechte nieuws: ik had bijna niet geslapen en de volgende dag stond er weer een grote tocht op de planning. We hadden voor de zekerheid de route wel aangepast. Het originele idee was om over de bergkam terug naar de auto te lopen, omdat je dan prachtige uitzichten over de bergketen zou hebben. Maar met deze storm (en nul uitzicht) was dat niet zo'n veilige optie. Soms kwam er zo'n harde wind dat we gewoon opzij geblazen werden! We kozen er daarom maar voor om meteen af te dalen naar het bos en daar ons pad te vervolgen. Zoals eigenlijk iedereen, behalve twee stugge Franse toeristen. Ik heb ze nooit meer terug gezien. (Maar ik heb sowieso niemand van die dag ooit nog terug gezien :P).

Lekker beschut terug naar de auto.

Tijd voor een lekker bedje Ondertussen waren we al bijna twee weken aan het kamperen, en na deze enerverende dagen konden we wel een lekker bedje gebruiken. Gelukkig waren we weer welkom bij de brandweervriend van Harmen (wiens "tweede huisje" op zijn landgoed groter is dan ons huis ooit zal zijn). In ruil voor hun gastvrijheid hebben we voor hen een lekkere hutspot gekookt terwijl het buiten 30 graden was. Hier konden we even helemaal opladen, want er stonden weer nieuwe avonturen voor de deur. Daarover schrijf ik in de volgende blog.

PS: voor wie het zich afvraagt... Ondertussen zijn we allebei alweer aan het werk en hebben we een leuke woning in Christchurch. We zijn dus goed op onze pootjes terecht gekomen!