Leaving Lumsden
- 27 jan
- 3 minuten om te lezen
Doei Velbert, Miracle en Destiny Naarmate het nieuwe jaar dichterbij kwam, begon onze verhuisplanning voller te raken. Niet zo zeer met het verhuizen of inpakken zelf (we hebben bijna geen spullen), maar met allerlei dingen en mensen die we toch nog een keertje wilden zien. Ironisch genoeg hebben we de laatste maanden nog wat vrienden gemaakt in Lumsden, waar we nu dus ook nog mee wilden afspreken. Aangezien we ook allebei nog fulltime aan het werk waren, vlogen de weken voorbij!
Uiteindelijk was de eerste grote verhuisgebeurtenis dat de geitjes bij ons weg gingen. Via via hebben we een fijn nieuw onderkomen voor ze gevonden. Ze zijn terecht gekomen bij een gezin dat lekker buitenaf woont en een groot stuk gras met speeltoestellen en een schuilhut heeft. En het beste: ze hebben al vier geitjes! Zo weten we zeker dat deze mensen van geitjes houden en goed voor ze zullen zorgen, én Velbert, Miracle en Destiny zullen allemaal nieuwe vriendjes maken. Ze gaan het helemaal leuk hebben daar! 23 December was het zover, de dag van de verhuis. We hadden de geitjes nog maar niks verteld zodat het afscheid ze niet te zwaar zou vallen. Al konden ze zich daarom ook niet voorbereiden op de verhuis. Toen de grote kar voor ze klaar kwam te staan, vonden ze dat dus toch wel spannend.
Ik zou het ook niet leuk vinden als ik zomaar in een kooi gestopt zou worden.
Eenmaal aangekomen op hun nieuwe stekkie gingen onze geitjes meteen kennismaken met hun nieuwe vriendjes. Dit ging al best snel goed! De overige geitjes lieten Velbert en Miracle redelijk met rust (omdat zij groot zijn). Ze gingen dus vooral Destiny pesten, dat was wel een beetje zielig. Destiny wilde dan ook de hele tijd met ons mee terug naar huis. Toen wij zelf weer weg gingen, bleven ze onze auto ook de hele tijd nakijken. Het afscheid viel zwaar!
Destiny's eerste ontmoeting, en Miracle en Velbert zijn meteen lekker aan het spelen.
Een weekje later gingen we weer even langs om te kijken of Velbert, Miracle en Destiny een beetje geïntegreerd waren binnen de groep. Dat was zeker het geval. Ze zijn geaccepteerd binnen de kudde en vermaken zich goed. Beter hadden we het niet kunnen wensen!
Doei Four Square
Eind december was het zo ver, we hadden allebei onze laatste werkdag in Lumsden. Bij Harmen viel dit samen met hun kerstuitje, dus dat was een leuke afsluiter. Bij mij op werk hadden ze een surprise lunch georganiseerd: iedereen was gevraagd om thuis iets lekkers te maken en mee te nemen. Wat een geluk met mijn Filipijnse collega's, ze kunnen heerlijk koken! Zo hadden we onder andere spring rolls, een soort van broodjes bapao, dumplings, noedelsalade, kaneelbroodjes... En uiteraard ook nog mijn pepernotencake ;-).
Doei huis
Het klinkt leuk, klaar zijn met werken. Maar nu we volledig vrij waren moesten we er toch echt aan geloven: het huis schoonmaken. Niet onze favoriete bezigheid ;-). "Gelukkig" is het in Nieuw-Zeeland verplicht om als huurder een paar keer per jaar een house inspection te krijgen. Dat zorgt er toch wel voor dat alles niet volledig uit de hand loopt haha. Ons huis was niet vies en ook niet groot, maar het is toch altijd meer werk dan je denkt!
Kan ik nog stellen dat ik minimalistisch probeer te leven?
Bij zo'n eindinspectie wordt er natuurlijk meer naar de details gekeken, en kom je niet meer weg met het excuus: "maar dit is gewoon in gebruik, ik leef hier." Het was dus tijd om te handen uit de mouwen te steken en in alle hoekjes en kiertjes zeepsop te strooien. We dachten eerst dat we in twee dagen al ver zouden komen. Uiteindelijk hebben we wel zo'n 5 dagen nodig gehad inclusief uitstel van eindinspectie :P.
Alles moest schoon: van wasmachine tot vloerkleed.
Ons harde werken is wel beloond, we zijn feilloos door de inspectie gekomen. We hebben nog wat spullen zoals onze bank kunnen doorverkopen aan de volgende bewoners, wat voor ons het verhuizen ook weer wat makkelijker maakte. VT wonen Sonja vond de bank toch niet mooi, dus we zullen in Christchurch ons best doen om wat beters te vinden.
En dat was het dan! Op 31 december zijn we nog naar Te Anau gegaan om het nieuwe jaar in te luiden, waarna we 1 januari echt voor de laatste keer de deur achter ons dicht deden in Lumsden. Het einde van een tijdperk, het einde van ons begin in Nieuw-Zeeland. We hebben het meestal heel fijn gehad, en uiteraard soms ook moeilijk gehad. Maar met name veel (levens)ervaring opgedaan! Daarover meer in mijn volgende blog, wanneer ik een terugblik op drie jaar Lumsden doe :).
Opmerkingen