Mountaineering

Uitgenodigd voor avontuur

Vorige week woensdag stond onze wekker wel érg vroeg, namelijk 03:45. We waren uitgenodigd om mee te gaan op een wel heel cool avontuur. De man van een collega van Harmen is berg gids, en hij moest voor een aankomende cursus een gletsjer inspecteren. Daarvoor moest hij een berg beklimmen, zodat hij de gletsjer goed kon bekijken. Deze is vanaf de weg namelijk niet goed zichtbaar. Omdat Harmens collega weet dat wij wel van outdoor adventures houden, bood ze aan dat we wel mee mochten op deze expeditie! Harmen had voor de zekerheid wel duidelijk gemaakt dat wij geen enkele ervaring met bergbeklimmen hebben, maar dat was geen probleem. Haar man was tenslotte gids, het is zijn werk om mensen in de bergen te begeleiden.

Aan de inpaklijst te zien wisten we al snel dat dit inderdaad een heel nieuw avontuur voor ons ging worden: zo moesten we onder andere een helm, ijsbijl en stijgijzers meenemen. Gelukkig had de gids dit voor ons thuisliggen, want deze spullen bezitten wij uiteraard niet :P.

Een vroege wekker om goed gepakt op pad te gaan.

Mount McPherson

En zo gingen we op pad naar onze locatie: de Darran Mountains. Dit gebied is zeer geliefd onder bergbeklimmers vanwege de steile pieken, goede kwaliteit steen, en prachtige uitzichten. Wij gingen beginnen bij de Homer Tunnel. Dit is een tunnel richting het beroemde Milford Sound, op 2.5u rijden van ons huis. Vanaf hier zouden we klimmen richting de piek van Mount McPherson. De kans was groot dat we de piek zelf niet zouden halen, omdat we daar niet genoeg tijd voor zouden hebben. No stress dus, zolang we de gletsjer te zien krijgen zouden we ons doel al behaald hebben. Deze dag gaat om de ervaring, niet om een top te bereiken.

Door de sneeuw

Na zo'n 10 minuten stunten over grote rotsblokken, kwamen we aan bij onze eerste uitdaging. We gingen over een "oude" lawine lopen: deze was een paar weken geleden naar beneden gekomen. Voor ons klonk dit heel spannend en heel vers, maar volgens onze gids was het allemaal veilig. Het was bovendien de eerste dag van het seizoen zonder lawinegevaar.. :P.

Na de lawine, en een stuk omhoog gelopen te hebben op iets wat nog best op een pad leek, kwamen we aan bij uitdaging nummer twee: verse sneeuw, bergop. Nu werd het tijd om speciale gear erbij te halen. De sneeuw was zacht, dus we hadden geen stijgijzers nodig. Wel moesten we onze helm op doen en de ijsbijlen erbij pakken. Ook moesten we lange mouwen en handschoenen aan voor de veiligheid. Daarnaast ging de gids ons vastmaken aan hemzelf, met behulp van een touw, karabiners en harnassen. Als er eentje valt, dan vallen we tenminste nog met z'n allen.. :P.

En zo vervolgden we onze weg omhoog, richting de Homer Saddle. De gids schopte met zijn schoenneus sporen in de sneeuw die wij konden volgen, en met behulp van de ijsbijl en wandelstokken konden we ons evenwicht bewaren. Vanaf dit moment voelde ik me echt een coole berg-expeditie-lid!

De " oude" lawine terwijl we erop staan, en van bovenaf gezien.

Handen en voeten Gestaag kwamen we aan bij ons eerste rustplek: de Homer Saddle. Vanaf deze plek kon je de beide uiteinden van de tunnel tegelijkertijd zien, heel vet! Het was hier ook vlak, dus perfect om eventjes bij te tanken. Hier gingen we onze wandelstokken ook achterlaten, omdat we die nu niet meer nodig zouden hebben. Vanaf hier zouden we namelijk onze handen nodig hebben voor al het klimmen. Het echte werk kan beginnen! (Blijkbaar was de sneeuw gewoon een leuk opwarmertje).

Deze mijnwerkertjes hebben de warming-up voltooid.

Nu gingen we pas echt bergbeklimmen, de steile rotsen trotseren met handen en voeten. Ik kreeg al snel in de gaten hoe ik de moeilijkheidsgraad kon inschatten:

• Als het touw tussen ons en de gids kort gemaakt werd, bleven we dicht bij elkaar en konden we relatief snel meters maken in zijn voetsporen.

• Als het touw lang gemaakt werd, moesten wij even wachten terwijl de gids alvast omhoog ging. Daar maakte hij het touw vast aan de berg (via klimhaken die in de berg geschroefd zijn). De gids hield het touw dan strak, zodat wij tijdens onze klim omhoog nooit meer dan een paar centimeter naar beneden zouden kunnen vallen. Geruststellend :P.

Lang touw, en de gids gaat alvast voor. Here comes trouble :P.

Ondanks dat het onze eerste keer was dat we op zo'n manier een bergwand aan het beklimmen waren, ging het verrassend goed. Het was wel steil, en de beste tip was om niet naar beneden te kijken, maar als je je gewoon focust op de weg voor je, dan ging het wel lekker. Er waren ook voldoende plekken voor houvast.

Talbot's Ladder Dit steile "handen en voeten"-deel van de klim heet de Talbot's Ladder. Dit stuk wordt over het algemeen omschreven als goed te doen, maar het is wel berucht vanwege de diepe afgronden die je de hele tijd onder je ziet. Voor een groot deel een mentaal spelletje dus. Tot nu toe hadden we dat goed onder controle, totdat...

Op een gegeven moment moest de gids uit het zicht verdwijnen om ons aan de berg te kunnen zekeren. Lang touw dus, erg lang. Tijdens zijn weg omhoog moesten we goed kijken waar hij langs ging, omdat wij dit na moesten doen. Hij zou ons namelijk geen aanwijzingen kunnen geven, want hij was dus uit zicht. Toen het onze beurt was, begon ik met de klim omhoog. Ook dit begon op zich prima, tot ik opeens helemaal vast kwam te zitten. Op dit punt was de wand zo steil, volgens mij was het gewoon letterlijk een verticale muur. Ook had ik nog amper houvast: ik stond met beide voeten op een randje van een centimeter en met bij mijn handen was de situatie vooral niet beter. Ook zag ik aan geen enkele kant nog een houvast om door te kunnen. En toen verloor ik bijna het mentale spelletje.

Deze momenten waren een mix van jezelf heel cool vinden en heel hard nadenken waarom je dit ook alweer wilde doen.

Voor mijn gevoel heb ik echt minutenlang zo aan die wand gehangen. Ik maakte de domme fout om af en toe om mij heen te kijken wat de paniek nog een beetje verhoogde. Op een gegeven moment begon ik ook kramp in mijn lichaam te krijgen van de niet-zo-comfortabele houding. En terwijl ik niet meer wist hoe ik ooit nog thuis zou komen zonder de hulp van een helikopter, liepen er in de tussentijd twee ervaren klimmers uit Tasmanië kletsend langs ons omhoog.

Het huilen stond me nader dan het lachen. Gelukkig hadden we walkietalkies bij ons en kon Harmen ons probleempje uitleggen aan de gids. Die vertelde dat ik me ook even aan het touw kon ophijsen. Dit was in het begin heel eng omdat ik de wand los moest laten, maar dit gaf me wel de benodigde houvast om verder te komen. Nu was ik binnen no-time voorbij de muur en kwam ik met knikkende knietjes bij onze gids aan. Het enige wat ik kon denken was: "Shit, we moeten dezelfde weg terug..".

We hadden de Talbot's Ladder gehad, en vanaf nu was het weer relatief makkelijk lopen tot een plek waar we konden gaan lunchen. We hadden weer kort touw, oftewel, dit kunnen wij!

We worden op sleeptouw genomen naar onze welverdiende lunch.

Abseilen Vanaf onze lunchplek had de gids al een goed beeld van de gletsjer, dus de inspectie was geslaagd. Omdat wij nogal een langzaam tempo hadden (vonden wij uiteraard zelf niet), besloten we na de lunch weer naar beneden te gaan. De bergpiek was nog niet eens in zicht, laat staan dat we die zouden halen, haha.

Omdat de gids doorhad dat het steilste stuk van de Talbot's Ladder nog best een hoog niveau voor ons was, besloot hij dat we daar op weg naar beneden mochten abseilen. Eigenlijk klinkt dat heel eng, ik was nooit echt fan van dat soort dingen, maar nu was ik echt zo blij dat ik niet meer langs die wand hoefde te klimmen dat ik dit plan alleen maar kon omarmen. En door goed in je oren te knopen om NIET naar beneden te kijken, ging het qua mentaal spelletje ook verrassend goed. Ik had er zelfs redelijk plezier in ;-).

Als ik dan toch eens moet abseilen, doe dan maar lekker hier. Wat een uitzicht!

Nadat we het steilste deel hadden gehad, gingen we de rest van de Talbot's Ladder weer naar beneden met het korte touw/lange touw systeem. Naar beneden was soms toch wel enger, omdat je nu wel naar beneden moest kijken waar je je voeten ging neerzetten. Je krijgt dan toch ongewild wat afgrond-beelden mee. En ondanks dat je leven dan letterlijk aan een touwtje hangt, geeft dat toch wel voldoende geruststelling om niet volledig in paniek te raken. Zonder touw hadden wij dit echt nooit gedaan! De gids wel, gekke man :P.

Eenmaal terug bij de Homer Saddle konden we weer iets rustiger ademhalen. Nu hoefden we enkel nog door de sneeuw en over de lawine, het opwarmertje. Dit was nu, een paar uur later, een makkie! Onze skills waren in de tussentijd exponentieel gestegen.

Eenmaal veilig beneden, en een autorit van 2.5u later, kwamen we moe en voldaan thuis. Wat een dag hadden we beleefd! Wat we overhouden aan dit avontuur: vermoeidheid, honger, kapotte handschoenen, maar vooral super veel trots en zin in meer. (Al mag het de volgende keer wel iets minder steil om mee te beginnen :P).

Slecht materiaal, of heb ik de berg wel erg krampachtig vastgehouden?

PS: Harmen scheet ook in zijn broek op de steile wand.

PPS: Deze zelfde route werd vroeger door de postbode gelopen als iemand in Milford Sound een pakketje had besteld. Gelukkig bestond Black Friday toen nog niet.