Great Walks

Bucket list

Voor we uit Lumsden zouden vertrekken, wilden we nog een paar dingen uit de omgeving afvinken. Dit waren met name wat leuke hikes, waaronder twee Great Walks. In het kort: Great Walks zijn mooie meerdaagse wandelingen die door de overheid goed verzorgd worden. Zo worden de paden goed onderhouden en zijn er relatief luxe hutten om in te slapen (ze hebben wc's die doorspoelen en gasfornuizen). Hier in het zuiden zijn heel veel Great Walks (5 van de 11). Wij wilden al best lang eens de Kepler Track en de Routeburn Track lopen. Het is alleen zo dat het heel lastig is om overnachtingen te boeken op deze Great Walks, omdat ze zo populair zijn. Je kunt het bijna vergelijken met een concertkaartje voor Taylor Swift proberen te kopen ;-).

Nu we er voor onszelf wat tijdsdruk achter hadden gezet (we wilden ze doen voor ons vertrek), gingen we wat beter ons best doen om deze tochten toch mogelijk te maken. Zo besloten we op de Kepler Track te kamperen, en de Routeburn Track in één dag te lopen.

Bij dezen een verslag!

Goed aangelegde paden op de Kepler Track.

Pushing our limits

De Kepler Track is 60 kilometer lang en telt zo'n 2200 hoogtemeters. De meeste mensen doen deze track in vier dagen. Wij deden deze track in ons weekend, oftewel in twee dagen. We dachten: 30 kilometer per dag, geen hele hoge bergen.. dat moet wel lukken! Het lukte ook wel, alleen we hadden toch onszelf wel een beetje overschat, en de track een beetje onderschat. Ookal was een groot deel van de track goed aangelegd, we moesten ook nog best veel over modderplassen springen en over rotsen klauteren. En dat alles met onze zware backpacks, die we al bijna een jaar niet meer gebruikt hadden. Het was dus een iets grotere fysieke inspanning dan we van tevoren hadden gedacht. De prachtige omgeving kon gelukkig een hoop afleiding bieden aan al onze zeurtjes en pijntjes :P.

De eerste dag liepen we in de regen. Al het groen moet ergens vandaan komen..

Na ruim 8 uur gelopen te hebben kwamen we aan bij onze campsite. Met onze vermoeide lichaam en zere spieren gingen we eerst even welverdiend zitten en snacken, om vervolgens nog een extra rondje van driekwartier te maken om een waterval te bezichtigen.

Hier kun je maar beter niet een frisse duik nemen!

Cheeky Kea

Rondom de campsite leven veel Kea's, dit zijn alpine papegaaien die zo intelligent zijn als vierjarige kinderen. Daarnaast zijn ze heel nieuwsgierig en brutaal. Dit komt er op neer dat je veel interactie met ze hebt, maar dat die interactie vooral neerkomt op Kea's die jouw spullen willen slopen. Maar omdat ze zo gezellig zijn en er leuk uitzien, is het toch altijd leuk om ze te zien! Nu had de ranger ons gewaarschuwd dat de Kea's weleens tenten kapot maken en dat je goed op je spullen moet letten.

Bedankt voor de waarschuwing, maar ja wat doe je eraan? Kamperen moeten we toch. Voor de zekerheid legden we ons backpacks in de voortent zodat ze veilig zouden zijn voor de Kea's, en zo gingen we lekker slapen. Tot ik twee uur later wakker werd van wat lawaai..

Wat bleek? De Kea's kruipen gewoon onder je tentzeil door! Er zat dus opeens een grote papegaai voor mijn hoofd in mijn backpack te pikken. We moesten dus met een plan B komen. Ondanks dat we een kleine tent hebben, hebben we toch onze backpacks bij ons in de binnentent weten te proppen. We lagen opgepropt tegen de tassen aan, maar op zijn minst konden we nu weer veilig verder slapen. Wat ik wel vreemd vond, was dat Harmen zijn tas bleef wiebelen tegen mijn been aan. Hoe kan dat nou..? Ook bleef ik buiten lawaai horen, dus er was waarschijnlijk nog steeds een Kea die het op onze tent had gemunt. Maar goed, dat was buiten, en na nog enkele keren een flinke duw tegen Harmen zijn tas gegeven te hebben, viel ik ook weer lekker in slaap.

Geen verkeerde plek om wakker te worden.

Pas toen we de volgende ochtend wakker werden, kregen we in de gaten wat er zich die nacht allemaal afspeelde rondom onze tent: de Kea had blijkbaar de appel in Harmen's backpack geroken, ondanks dat die bij ons in de binnentent lag. De Kea heeft het toen tot zijn missie gemaakt om die hele appel te verorberen. Zo heeft hij zich een weg gegeten dwars door de buitentent, binnentent, én Harmen's backpack! Nu is de tent dus lek, Harmen heeft een gat in zijn tas, en Harmen had geen appel meer :(.

Eigenlijk zou je net als bij beren, ook een voedselcontainer tegen Kea's moeten hebben!

's Ochtends deed de Kea nog even voor hoe hij te werk was gegaan.

Boven de boomgrens

De tweede dag beloofde nog spectaculairder dan de eerste te worden: vandaag gingen we klimmen tot boven de boomgrens om vervolgens over en langs verschillende bergtoppen te lopen. Deze dag begon dus wel meteen pittig: na een gebroken nacht en met spierpijn van de vorige ochtend, begonnen we aan een klim van zo'n 1000 hoogtemeters, opgebouwd uit 99 haarspeldbochten.

Hoe hoger we kwamen, hoe mooier de uitzichten werden.

Toch waren we relatief snel boven de boomgrens, dus de mooie uitzichten konden beginnen! We moesten nog best lang verder klimmen, maar daar heb je minder last van in een mooie omgeving. Het was genieten geblazen, maar we moesten wel goed op blijven letten. Er lag namelijk groot gevaar op de loer... (zie onderstaande foto).

Ze winden er hier geen doekjes omheen.

Zo te zien moesten we goed oppassen voor overvliegende helikopters, want die zouden nog wel eens ons einde kunnen betekenen ;-). Gelukkig kwamen we na enkele uren zonder kleerscheuren aan bij de Luxmore Hut. Hier hebben we nog even heerlijk geluncht voor de afdaling naar onze auto begon. Om het verhaal hier niet onnodig lang te maken, verwijs ik je naar mijn blog over onze hike van- en naar de Luxmore Hut in 2022. Dat kan een beeld geven van het laatste deel van de Kepler Track!

Routeburn Track

De Routeburn Track is met 32 kilometer korter dan de Kepler Track, maar vereist wel wat meer logistiek werk. Deze route gaat van A naar B, dus je loopt niet terug naar je auto. Enkele oplossingen hiervoor zouden zijn: de route dezelfde weg teruglopen (we zijn niet gek), of een shuttlebus boeken die je terug naar je startpunt brengt (duur en tijdsdruk). Wij gingen voor een derde optie: autosleutels wisselen. Je zoekt dan iemand die ook de Routeburn wil lopen, maar aan de andere kant van de track start. Onderweg kom je elkaar tegen, wissel je van autosleutels, en 's avonds spreek je ergens af met de auto's om de sleutels weer terug te wisselen. Het enige probleem hierbij was om in Lumsden iemand te vinden die ook de Routeburn in één dag wil lopen: de meeste mensen doen dit namelijk in drie dagen.

Wie wil er met mij de Routeburn lopen?

Hardlopen Gelukkig kwam deze persoon zich bijna vrijwillig bij ons aanmelden. Ik was aan het werk in de supermarkt toen ik aan de praat raakte met een inwoner van Lumsden. Hij vertelde dat hij net de Kepler Track had gerend(!), en toen vroeg ik voor de grap of hij ook zin had om de Routeburn Track te rennen. Nou, dat wilde hij wel. We dachten dat we in Lumsden op zoek moesten gaan om mensen te vinden die net zo gek als wij zijn, maar we vonden er uiteindelijk een die nog gekker was! En om de gekte helemaal compleet te maken: hij rent graag in het donker en begon daarom om 4:00 's ochtends. Hij heeft dus bijna niks van de mooie uitzichten gezien haha.

Ik zou dit liever niet missen!

Lichte tas We liepen de Routeburn een week na de Kepler Track, dus we merkten heel erg het verschil dat we geen zware backpack mee hoefden te nemen. Wij waren iets voor 7:00 's ochtends vertrokken, en na een uurtje kwamen we onze vriend uit Lumsden al tegen. Hij vertelde dat er ons nog veel te wachten stond, haha. Maar aangezien het voor ons lekker licht liep, vonden wij het goed te doen. Er zijn dan ook weinig spannende verhalen te vertellen over deze dag. Ik kan daarentegen nog wel wat mooie foto's laten zien :).

Geen slechte plek voor een welverdiende lunch.

Dit was nog maar de onderste helft van de waterval...

Uiteindelijk hebben we zo'n 9 uur over de track gedaan. Al met al was het best nog een pittige wandeling, we waren erg moe en hongerig achteraf. Gelukkig had onze hardlopende vriend aangeboden om voor ons te koken 's avonds, hij was tenslotte voor 12u 's middags alweer thuis :P. We hebben toen heerlijk met zijn drieën pizza gegeten en nagepraat over onze avonturen van die dag. Ook konden we hem even onze foto's laten zien zodat hij een idee kreeg van welke track hij gerend had ;-).

Om deze blog af te sluiten wil ik nog even terugkomen op mijn woorden in de eerste alinea: "...zo worden de paden goed onderhouden...". Op zich is dat wel waar: wanneer er een boom omwaait halen ze die wel weg. Maar de paden zijn zéker niet allemaal zo mooi aangelegd zoals de eerste foto in deze blog doet vermoeden. Voor zo'n 80-90% liggen de paden er toch meer bij zoals op de volgende foto's.

Er is toch iets meer struikelgevaar op de Great Walks dan ik van tevoren had gedacht.

De Great Walks zijn nog steeds ontzettende mooie wandelingen en zeker een aanrader, maar ze zijn toch wel een stuk technischer dan ik dacht. Dus kom gerust langs, maar laat je rolstoel thuis.