Prijzenregen

Doorzetten wordt beloond Laatst schreef ik over een gravel race die Harmen en ik in oktober hadden gefietst. Een zware tocht waarbij ik zo kapot ging dat mijn lichaam het wilde opgeven. Maar omdat ik daar te koppig voor was, ging ik toch door met die lijdensweg waardoor ik uiteindelijk wel finishte.

Nou, beste lezers, dat werd beloond. En hoe!

Tijdens de prijsuitreiking luisterde ik niet echt. Deels omdat ik al half aan het slapen was, en deels omdat ik toch niks zou winnen (ik was als allerlaatste over de eindstreep gekomen).

Ik was dus ook zeer verrast toen ik hoorde hoe de speaker mijn naam probeerde uit te spreken. Een of andere Sie-Sij-Sugried, dat kan er maar eentje zijn! Maar hoe dan?

Omdat het een gravelrace was waarbij je ook op je mountainbike mee mocht doen, hadden ze ook een aparte prijscategorie voor mountainbikers gemaakt. Bij de vrouwen zaten er in die categorie maar twee deelnemers, waaronder ik. Naast dat ik laatste was geworden, was ik dus ook tweede geworden!

Nog een mooie recap van de race omgeving (ik ben wederom niet de persoon op de foto). Foto credits: Tim Shoultz

Terwijl ik de envelop opende, zat ik al te dromen. Wat zou ik winnen? Een tegoedbon van een sportwinkel? Kaartjes voor een film? Maar toen de prijs uit de envelop kwam kon ik mijn ogen niet geloven. Eerst dacht ik ook nog dat ik een plaatje van een reclame voor me zag, dus ik draaide de kaart om. Maar de achterkant was leeg. Dus.. won ik echt wat er op de voorkant stond?

Mijn brein: Wat is dit? Reclame?

Het kwartje viel. Ik won een helikopter vlucht in de bergen! Een bizarre prijs voor zo'n fietstocht en voor mijn prestaties, haha. Maar als je er nuchter naar kijkt: de organisatie heeft gewoon lokale bedrijfjes gevraagd om prijzen te sponsoren. Dat dit helikopterbedrijf nou eenmaal aan de voet van de bergen ligt, tsja, daar hebben we dan maar heel veel geluk mee :-).

VIP vlucht

Een maand later was het dan zover: onze vlucht naar de Earnslaw Burn Glacier. We hadden hier ook al eens naartoe gelopen, dus het was heel grappig om het nu eens vanuit de lucht te kunnen zien allemaal. Toen we ons gingen aanmelden voor de vlucht, kregen we te horen dat we de heenreis de enige twee passagiers in de helikopter waren. We konden daardoor ook samen voorin zitten. Wat een geluk! We vlogen ook zo dicht langs de gletsjer dat het net leek alsof we er op stonden.

We're on a mission to have a good day :-).

Halverwege de vlucht maakten we een landing aan de voet van de gletsjer. Het was weer zo mooi om hier te zijn. Grappig hoe we er nu in een kwartiertje waren, terwijl we er te voet zo'n 6 a 7 uur over deden. Na deze pitstop pikten we wat andere mensen op, en kon de terugvlucht beginnen. We gingen nu over de bergtop heen zodat we ook konden zien wat er achter de gletsjer te zien was.

Me and my helicopter.

We hadden de hele dag prachtige beelden van de bergen!

Het was erg leuk om een bekende omgeving eens van bovenaf te kunnen zien. We konden de piloot ook van alles vragen, zo hebben we weer iets meer geleerd over Glenorchy en de omliggende bergen. Eenmaal weer geland hebben we beseft hoeveel geluk we hadden met dit cadeau: prachtig weer, voorin kunnen zitten, vriendelijk personeel. We hebben genoten!

Een extraatje

Maar, hier houdt het niet op! Op een random dag, een paar weken na de gravel race, zat er opeens een brief in onze bus. Voor mij. Van de race organisatie. Zonder enige begeleidende brief hadden ze me ook nog de derde prijs opgestuurd! Waarom, dat zal ik dus nooit weten. Maar ja, who cares :P. Deze derde prijs was ook niet mis: we kregen een gratis overnachting in een fancy lodge vlakbij Glenorchy! En zo gingen we laatst weer op pad naar Glenorchy om ons nog lekker een weekendje in de watten te laten leggen.

Hier zullen we wel tot rust komen!

Heritage Lodge We kregen een overnachtiging cadeau in de Heritage Lodge van de Kinloch Retreat. Dit was vroeger het eerste gebouw in Kinloch, een nederzetting nog verder weg dan ver weg. (Ondertussen staan er 3 gebouwen, dus zoveel groter is het nooit geworden :P). Deze historische lodge is enkele jaren geleden helemaal verbouwd tot luxeverblijf, het was erg mooi en sfeervol ingericht.

Ook hier in het zonnige zuiden begint men al goed in de kerstsfeer te komen.

Lekker retreaten Na alle spanning van het bergbeklimmen vorige week, was het nu tijd om even lekker te ontspannen. Zo hebben we heerlijk genoten van alle faciliteiten van de lodge, nu we er toch zijn ;-). In de middag zaten we lekker in de hottub, met uitzicht op het meer en de bergen. Daarna was het tijd voor frietjes! We ploften lekker neer op de bank voor een hapje en drankje met dezelfde mooie uitzichten.

's Avonds moesten we wel even voor onszelf koken, omdat er op dinsdagen geen restaurant gedaan wordt. Maar dat zelf koken waren we sowieso al van plan, want het menu in het restaurant is "trust the chef". Daar is deze kieskeurige eter niet zo gecharmeerd van ;-).

Gelukkig kon de kok nog wel frietjes voor ons klaarmaken.

En zo hebben we de hele dag lekker geluierd, met gasten gekletst, spelletjes gedaan en boeken gelezen. En dat alles op een prachtige en rustige locatie. En om de retreat af te maken... heeft Harmen Hof de volgende ochtend nog even een frisse ochtendduik genomen in het meer. We zijn weer opgeladen voor nieuwe avonturen!

De stijger was op eigen risico, maar de plons in het koude water ook!

Kosten-batenanalyse Uiteindelijk had ik een prijzenpot van zo'n 1500 dollar binnen gehengeld. Niet mis! Misschien moet ik komend jaar eens gaan trainen, ik ben nu wel érg benieuwd geworden wat die eerste prijs geweest moet zijn...